Lava geeft literair Utrecht smoel

‘Vrouwen: schrijf en bestorm de podia! Jullie zijn ook de moeite waard!’ Een vol Hofman Café viel stil toen presentator Kees van Houte zijn vuist hief.

Het is waar, de enige vrouw die tijdens Lava Live op het podium stond, speelde viool. De griep hield de enige literaire vrouw die stond ingeroosterd, de Volkskrant- recensente Judith Janssen, weg van Lava Live. Maar tot de uitroep van de presentator, halverwege de avond, hadden de in Hofman Café aanwezige vrouwen zich zichtbaar nog niet gerealiseerd dat zij óók de moeite waard waren. Dat mochten de optredende mannen zich aanrekenen.

Janskerkhof, zondagavond 18 april 2004: terwijl het lente was en donker werd en het pleintje griezelig veel begon te lijken op Parijs in juni, stroomde Hofman Café tegen half negen vol literatuurminnenden. Het dreigde een al te gezellige avond te worden, waar de poëzie het zou moeten afleggen tegen rumoer en gelach. Tot Jan Doornbos het podium besteeg. Zijn metrische verzen deden de aanwezigen o.a. inzien dat de deur van Hofman Café vervaarlijk piept. En dat de bollenstreek werkelijk de moeite waard moet zijn: ‘Zij is te angstaanjagend / levend, te mooi om dood te gaan.’

Rob Kappen doorbrak de stilte met een grote gekte. Merkwaardige sensatie: auteurs hebben dikwijls een totaal andere spreekstem dan een voorleesstem. De fragmenten uit het debuut van deze Lava-publicist (Klein verhaal van een grote gekte, verschenen bij Uitgeverij Anthos) werden door de opgewonden toon waarop hij ze voorlas, meer manisch, meer absurd, dan de teksten van zichzelf al zijn.

Zo bleek al snel dat de mannen van Lava een veelzijdiger programma boden dan de uitroep van de presentator deed vermoeden. Want wanneer zie je de bedachtzame, subtiele poëzie van Hans Hoenselaars, de dichter wiens talent steeds meer begint op te vallen bij de literaire tijdschriften, op hetzelfde podium vertolkt als de hilarische en energieke gedichten van Ingmar Heytze? Wanneer ook hoor je poëzie waarvan de inkt bij wijze van spreken nog niet droog is? Beiden boden namelijk voordrachten uit niet eerder gepubliceerd werk, waardoor men werkelijk het idee kreeg ‘bij’ te zijn. Heytze wedijverde met Mischa Andriessen om de meeste lachsalvo’s, Hoenselaars en en Johan Hendrikx om de meeste rimpels in de voorhoofden.

De band Sterk Water, Utrechts, Nederlandstalig, tragikomisch, poëtisch, virtuoos, gevoelig en hard, bracht melodieuze, swingende, slepende, ritmische, dansbare en meeslepende folkmuziek. Tot diep in de nacht, toen Parijs weer een beetje op Utrecht ging lijken en uiteindelijk deze eerste Lava Live van 2004 (in het najaar volgt nog een editie) werd afgesloten.

Ja, ontegenzeggelijk: de vrouwen zijn de moeite waard. Maar de mannen kunnen er ook wat van.