De onbekende schrijver is als de onbekende soldaat. Vechten voor erkenning is het doel

Er zijn 3 groepen schrijvers, de (nog) onbekende schrijver, de dode schrijver en de bekende schrijver. Over de onbekende schrijvers kunnen we kort zijn want afhankelijk van hun talent (en een dosis geluk) zullen zij wel komen te staan waar ze horen. De bekende schrijvers kunnen eigenlijk maken wat ze willen en zelfs minder goede boeken zullen toch goed worden verkocht. De dode schrijvers echter lijken steeds belangrijker te worden naarmate ze langer dood zijn..... Een soort nostalgische reactie die voortkomt uit het ''vroeger was het beter'' denken.

Maar als een schrijver is overleden dan stopt de machine niet want tegenwoordig draait de machine gewoon door. Zo kwamen jaren na het overlijden van Robert Ludlum nog nieuwe boeken uit die waren gebaseerd op aantekeningen en in opdracht van de erfgenamen door een co-schrijver op schrift gesteld. Waar vroeger de dood nog definitief was is tegenwoordig een schrijver dus onsterfelijk en moeten we ons alleen afvragen hoeveel aantekeningen die schrijver op de plank had liggen.

En waar de ene schrijver meerdere malen per jaar een boek uitbrengt doet een ander dat (net zoals Leon Uris) maar eenmaal in de zoveel jaar omdat hij altijd heel veel research in zijn werk stak.

Onbekende schrijvers die momenteel exposure zoeken hebben in ieder geval aan het internet een goede hulp. Het online of als E-book publiceren is niet heel ingewikkeld en vrijwel gratis. Dus waar vroeger nog een uitgever moest worden gevonden die er wat in zag kan men het tegenwoordig geheel in eigen beheer op poten zetten.